بايد دانش آموزان را به دانش ايده ها، انديشه ها وتفكرات جديد وبكر

تشويق نماييد. معلم لازم است در تمامي دروس علاوه بر اينكه خودش

انديشه هاي جديد و بكري را ارائه مي دهد پذيراي ايده هاي جديد دانش

آموزان خود باشد و به انديشه هاي آنان احترام بگذارد.

مثلاً مي توان از دانش آموزان خواست كه به جاي ارائه گزارش

توضيحي از يك كتاب، مجله يا مقاله، آنهارا شخصا ارزيابي نموده و

مورد نقد و بررسي قرار دهند، هدف اين است كه كلاس را وادار كنيم تا

خواهان بدست آوردن كتاب و مطالعه آن شوند، اين خطر وجود دارد كه

معلمان به سبب اصرارشان در انتقال دانش پذيرفته شده خيلي زود جريان

انديشه هاي كودك را قطع كرده و آنها را سانسور كنند و بدين ترتيب به

ريشه هاي تفكر خلاق ، آسيب بزنند…

نظام آموزش وپرورش، تفكر صحيح را بيش از حد مورد تأكيد قرار داده

است و كمتر ابتكار را مد نظر قرار داده است. براي مسائلي كه فقط يك

راه حل و يك روش عمل دارند اهميت زيادي قائل بوده و خيلي كم به

مسايلي پرداخته است كه نيازمند گوناگوني روش ها و راه حل ها هستند.

لازم است معلمان، دانش آموزان را به تفكر وتعمق عادت دهند تكيه

صرف بر حافظه دانش آموزان و انتقال معلومات به آنها، قدرت آفرينندگي

و ابتكار را در آنان ايجاد نمي كند. هنر يك معلم موفق و مجرب اين است

كه شيوه فكر را به دانش آموزان بياموزند، براي اين كار لازم است در

ذهن دانش آموزان ايجاد سؤال نمود و كنجكاوي آنان را برانگيخت.

تشويق دانش آموزان به مطالعه و نگارش مطالب متنوع و ايراد كنفرانس

وسخنراني در كلاس درس، روحيه ابتكار و اعتماد به نفس را در آنان

بارور مي نمايند. خوشبختانه معلمان هر روز درباره اين نكته آگاهي

بيشتري كسب مي كنند كه انتقال مطالب درسي به رغم ضرورت خود في

نفسه كافي نيست. يكي از عناصر اساسي تعليم و تربيت توانا كردن افراد

براي هضم و جذب شرايط جديد، تجربه هاي نوين، انديشه هاي تازه و

توانايي ابتكار عمل است.

افشارمنش

وقتي زندگي ماشيني امروزي خسته ات مي كند. وقتي «چرخ دنده هاي دنيا» له ات مي كند و تگرگ دروغ و كينه يكريز بر سرت مي بارد، و ريا ذهن دست هاي آدميان را پر كرده، جز روزنه اي كه «روستا»

مي نامندش، مأمني برايت باقي نمي ماند.
در روستا، روشني در دل دريايي مردم باصفا، موج مي زند و صداقت، كالاي مصرفي هر روزشان است. درب مغازه دروغ، به علت فوت برادرش، حسد، هميشه بسته است!
مردمان روستا، بر سينه كينه، دست رد زده اند. آن جا، شبان هايي را مي نگري كه با ني و ني لبك سر مي كنند و روزگار مي گذرانند و براي گوسفندان معصوم خويش، با شوري، كه در آن داغ هزاران باغ نهفته است، مي نوازند و تنها آذوقه و خورد و خوراكشان نان است و پنير و سبزي و سادگي!
در پهن دشت پر بار آبادي، كشاورزي را مي نگري كه از تمام دنيا، به قطعه زميني دلخوش كرده و با دست هاي پينه بسته اش و عرق به جبين نشسته اش به پاي گياهان خود، آب زلالي مي افشاند و «ياس» را مي فهمد، «محمدي» را احترام مي كند و هر روز، آفتاب سوزان را گرما مي دهد. پس بياييد كه ما:
بار مي بنديم سوي روستا
مي رسد از دور، بوي روستا

افشارمنش