فرشته ای از آسمان به زمین آمد تا با خود کمی هیزم ببرد . مردی از او پرسید : این هیزم ها را به کجا می

بری ؟ فرشته گفت : به بهشت ... مرد گفت بهشت ؟!!! بهشت که هیزم نمی خواهد شاید آن را برای جهنم می

خواهی... فرشته تکرار کرد نه گفتم برای بهشت می خواهم . مرد با تعجب پرسید برای چه ؟ فرشته گفت :

 می خواهم با هیزم ها بهشت را به آتش بکشم تا ببینم بعد از آن چه کس خداوند را دوست دارد و عشق می

ورزد... و رفت.

آبادی

به نام خدا

     در دیداری که روز پنجشنبه وزیر محترم آموزش و پرورش با نخبگان استان مازنداران داشتند ، صحبت از توانمندی آنان شد ، از هوش و ذکاوت سرشار آنان و از دستاوردهای مهم آنها ، از منافع سرشاری که در آینده برای کشورمان خواهند داشت . ما نیز برای موفقیت این عزیزان و سربلندی ایران عزیزمان دعا می کنیم . اما حال که سخن از هوش و استعداد و توانمندی شد من نیز توانایی هایی دارم که با اندکی توجه کشف خواهند شد .

من دلی دارم به وسعت دریا ، زلال و صاف که در هر زمان اراده کنم قادرم هر کسی را با بزرگترین گناهش ببخشم و هر کسی این قدرت را ندارد .

من پائی دارم به قدرت و صلابت کوه که می تواند با وجود معلولیت من را به هر سویی ببرد تا از زندگیم لذت ببرم ، اما افراد دیگر با کوچکترین خاری در پایشان از رفتن باز می مانند .

چشمی دارم به روشنی آئینه که می تواند محبت را تا عمق وجود انسانها بکاود و لمس کند .

و گوشی دارم که حتی می تواند صداهای ناگفته و ناشنیده را بخواند و بشنود و آیا اینها توانایی های کوچکی است ؟

     پس خدایا یاریم کن تا توانایی هایم را به دیگران بشناسانم و من با دلی صبورتر از همیشه دیدارتان را به انتظار خواهم نشست .

نوشته : آرزو ضیغم قاسمی

از زبان دانش آموزان آموزشگاه حکمت

سلام بر گل ِ رخسار ِ ضامن ِ آهو

میلاد آنکه ایران هر چه دارد به برکت وجود اوست بر شما مبارک

ای راهب کلیسا دیگر مزن به ناقوس

نوری ندارد انگار ، چیزی شبیه فانوس

 امام رضا

الا رئوف تر از ما به ما امام رضا

غریب ِ با همه کس آشنا امام رضا

ابوالحسن خَلَف مرتضی امام رضا

رفیق زائر بی دست و پا امام رضا

  نگاه ماست به دست تو یا امام رضا

افشارمنش

 آن گاه كه درهاى آسمان گشوده شد و پرتوى از نور رخشان امامت بر زمين تابيد، مژده اى شادي بخش،

 دل هاى زمينيان را فراگرفت وتاريكناى سلطه گرى وهواپرستى، با زايش رهبرى ربّانى ورهاننده، به

رسوايى افتاد.

يازدهم ذى القعده سال 148 هجرى كه امام رئوف ما زاده شد، وعلى بن موسى الرضا عليه السلام به   

عنوان سرچشمه اى از نيكى ومهربانى وهدايت رخ نمود، پناهگاهى پديد آمد كه خدا پرستان را در خود گرد

آورد.

( به مناسبت روز دانش آموز تقدیم به همه کودکان با نیاز ویژه )

 راهی به سوی تو    

 آن ها گفتند تو از بی راهه آمدی

این جا دنیای سختی است

اما آسمان می داند که تو از راه خیلی دوری می آیی

من راهی به سوی تو خواهم یافت

بنابراین ، برای همیشه به من قول بده ،

که هیچ وقت به من نگویی " هرگز نمی توانم "

اگر قلبت شکسته است

دوباره از نو شروع کن

تسلیم نشو

در کنارم باش ، روشنایی را ببین و راهی پیدا کن

اجازه نده که توانائی هایت از دید ما خارج شود

آنگاه هرگز تنها نخواهی ماند

تو به یک دوست نیاز داری

پس روی من حساب کن ، دست یاری مرا بگیر

و من تا وقتی که قلبم می تپد با تو می مانم

فردا روز دیگری است

و من راهی به سوی تو خواهم یافت

تو می توانی دورترین راه ها را طی کنی

امید در راه است

زندگی برای زندگی کردن است .

هیچ نیرویی نمی تواند زندگی تو را خراب کند

هر چه بیشتر تلاش کنی

بیشتر باورت خواهند کرد

و من راهی به سوی تو خواهم یافت .

شعر: آرزو ضیغم قاسمی

در تاريخ انقلاب اسلامي برگي زرين و مقطعي حساس و مناسبتي پرخاطره است، به خصوص آن كه چهارده

سال بعداز تبعيد حضرت امام (ره) در همين روز (13 آبان 1357) فرزندان امام و صدها دانش آموز و

دانشجو در مقابل دانشگاه تهران و خيابان هاي اطراف با شعار "درود بر خميني" و "مرگ بر شاه" پايه

هاي حكومت را به لرزه در آوردند و با گلوله هاي مأموران شاه به خاك و خون غلتيدند.

ياد همه شهيدان دانش آموز، گرامي و خاطره سيزدهم آبان در جانها جاودانه باد!

آبادی

همه ی  دختران پاک و معصوم مدرسه حکمت٬ تبریک می گویم.

آبادی

دکتر علی شریعتی انسانها را به چهار دسته تقسیم کرده است:
 
۱-آن هایی که وقتی هستند٬ هستند وقتی که نیستند هم نیستند!

 و بی اعتبار،هرگز به چشم نمی‌آیند.مرده و زنده‌اشان یکی است.

۳- آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم هستند!

آدمهای معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و درنبودنشان هم تاثیرشان را می

 گذا رند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.
 
۴- آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هستند!

شگفت انگیز ترین آدمها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را

 دریابیم. اما وقتی که از پیش ما میروند نرم نرم وآهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم و می فهمیم

 که آنان چه بودند. چه می گفتند و چه می خواستند. ما همیشه عاشق این آدمها هستیم . هزار حرف داریم

 برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت

می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می آید که چه حرفها

داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد اینها در زندگی هر کدام از ما به تعدادانگشتان دست هم نرسد!!!

حال بهتر است که خودمان را بسنجیم٬ امیدوارم از نوع چهارم باشیم.

آبادی