بی بی عایشه آبادی ، دبیر حرفه و فن

در تاریخ 25/1/88  روز سه شنبه به اتفاق دانش آموزان پایه ی دوم پیش حرفه ای،‌از دامداری قادیکلا

بازدید به عمل آمد.

این بازدید در ارتباط با درس حرفه و فن، واحد دام بود که دانش آموزان می بایست درباره ی

واکسیناسیون، بهداشت، سن دام ها، تعداد کارگران و ... اطلاعات کامل تری کسب کنند.

آقای رمضانی مسئول دامداری اطلاعات مورد نظر را به شرح ذیل در اختیارمان گذاشتند:

دامداری از 2 محوطه ی کاملاً مجزا تشکیل شده است. در یک بخش گاو و گوساله و در محوطه ی

بزرگ دیگر البته با ورودی مجزا، گوسفند و بره و بز نگهداری می شود.

همه ی گاوها ماده و حدود 7 سال سن داشتند و بعد از اینکه 6 – 5 گوساله را به دنیا آوردند از رده

خارج می شوند زیرا این دامداری فقط با هدف بهره وری بهتر تأسیس شده و گاوهایی که 6 – 5 گوساله

 را به دنیا آورده باشند، توان باروری کمتری خواهند داشت در نتیجه از دامداری حذف شده و به فروش

می رسند.

زمان باروری گاوها بعد از 14 ماه یعنی زمانی که به وزن و قد و استیل لازم رسیدند فرا می رسد.

در پشت گاوداری، محوطه ی بزرگی بود که از گوسفند ها نگهداری می شد. این مکان کاملاً به صورت

روانشناختی تأسیس گردیده، یعنی به صورت اتاق های میش، بره – میش، بره ساخته شده و تنها دامداری

در ایران است که گوسفندان داشتی در جا در آن تولید می شود.

داشتی در جا یعنی مولد است و از آن بره می گیرند و در واقع مانند مرغ تخم گذار مولد هستند.

گوسفندها حدود 7 سال سن داشتند که آن ها نیز بعد از این که 8 – 7 بره را به دنیا آوردند از رده ی

نگهداری در دامداری حذف شده و برای فروش به کشتار گاه یا نگهداری در منازل فرستاده می شوند. و

نیز ازبره های خوب و قوی ماده نگهداری می شود و بره های ضعیف تر به کشتارگاه فرستاده می شوند.

این دامداری بر اساس طرحی که در کنگره ی 2002 فیلیپین مطرح شده، تأسیس گردیده و هدف از طرح

سالن های میش، بره – میش، بره این است که: زمانی که بره کنار مادر باشد در رشد او تأثیر به سزایی

دارد و نیز باعث سود دهی بیشتر می شود در نتیجه سالن نگهداری آن ها کنار یکدیگر می باشد. ولی در

زمان باروری این قضیه صدق نمی کند و باید بره ها را جا به جا کرد به عنوان مثال باید بره های سالن

شماره ی 15 را با سالن شماره ی 10 جا به جا کرد تا از مادرانشان دور باشند و زودتر باروری جواب

دهند، زیرا وجود بره ها در کنار مادر باروری را به عقب می اندازد.

گوسفندان مکانی را برای تفریح در هوای آزاد داشتند و آبشخور آن ها در محوطه ی باز بیرون از سالن

 ها گذاشته شده بود تا بتوانند در آن جا آب بخورند و گردشی هم کرده باشند.

در یک سالن دیگر در کنار میش و بره های سالم، اتاق بره های فلج و مبتلا به تالاسمی نظرمان را جلب

کرد. این دام ها مانند انسان های مبتلا به تالاسمی بودند که در نتیجه عوارض این بیماری موهای پوست

بدن آن ها ریخته و بعضی از آن ها نیز از یک پا فلج بودند. طبق توضیحات آقای رمضانی؛ مصرف

گوشت آن ها هیچ منع خاصی ندارد و هدف از نگهداری این دام ها در محوطه ی دامداری، جهت یافتن

راه حلی برای درمان آن ها می باشد.

در ارتباط با تغذیه ی دام ها: این دامداری تحت نظر دکترای تغذیه، آقای دکتر چاشنی دل بوده و دامپزشک

نیز در امر تغذیه و غذادهی به دام ها نظارت دارد. مواد غذایی دام ها شامل: سویا، کاه خرد شده، جو،

ذرت، سبوس و مکمل های غذایی می باشد.

واکسیناسیون دام ها هم بر طبق فرمول داده شده از اداره دامپزشکی می باشد که مسئول واکسن در

 زمان، فصل و موقعیت مناسب محصول را می زنند.

در ارتباط با بهداشت دام آقای رمضانی فرمودند که: در هر ماه، روز پنجم، جهت از بین بردن میکروب

 ها  روش آهک کشی – روز پانزدهم، جهت از بین بردن تمامی میکروب ها، روش شعله سوز و در

روز بیست و پنجم هر ماه، روش سمپاشی از سقف تا کف انجام می گیرد.

در انتهای راهروی دامداری چند سالن به نگهداری بزها اختصاص داشت که واقعاً جالب ودیدنی بود.

گوش های دراز و اندام های کشیده و پرش های جالب این حیوان برای ما نشاط آور بود. نکته جالب در

مورد گوشت بزها: این گوشت در مازندران و شیراز طرفدار دارد و گوشت گاو و گوسفند در تابستان

آقای رمضانی، دامدار موفق مازندرانی، سرمایه ی خود را به 3 بخش تقسیم کرده و یک بخش از

سرمایه خود را به نگهداری شتر مرغ اختصاص داده است.

در محل نگهداری شتر مرغ ها، از شتر مرغ هایی که مولد هستند و حدود 3 – 2 سال سن دارند،

نگهداری می شود. غذای آن ها مانند مرغ می باشد ولی به میزان بیشتر یونجه 42٪ ، ذرت، جو، مکمل

 ها، سبوس و گندم را شامل می شود.

در این محل اتاقی به نام اتاق جوجه کشی بود که دستگاه جوجه کشی در آن قرار داشت. زمانی که تعداد

 تخم ها لااقل به 15 تخم رسید در داخل دستگاه گذاشته می شود و نکته ی جالب در ارتباط با تخم ها،

علامت هایی بود که روی آن ها زده شده، که نشانگر وجود کیسه هوای تخم ها می باشد.( برای

 شناسایی محل کیسه هوای تخم، با دستگاه مخصوص روی آن نوار انداخته می شود و قسمتی که روشن

 تر است هوا در آن بیشتر متمرکز شده و باید تخم ها از این محل در دستگاه گذاشته شوند.

تخم ها 38 روز در داخل دستگاه گذاشته می شوند و بعد 3 – 2 روز داخل حچر می گذارند و بعد به داخل

سالن نگهداری انتقال داده می شوند.

 دستگاه زمانی که روشن شد تا پایان مهر ماه خاموش نمی شود.

فصل تخم دهی شتر مرغ ها از اسفند ماه تا مهر ماه شروع می شود و این مدت با مدیریت خوب می

توان 45 – 40 تخم از هر شتر مرغ مولد گرفت. در ارتباط با تخم ها، باید آن ها را به آرامی در دست

چرخاند و علت این امر، بزرگ بودن زرده می باشد که در حرکت سریع چرخانیدن، زرده با سفیده قاطی

می شود و از نطفه افتاده و خراب می شود. جوجه ای که از تخم در می آید حدود 500 گرم وزن دارد و

به اندازه ی یک مرغ کامل می باشد. گاهی مواقع با وجودی که یک تخم نطفه دار است و پدرو مادرش

مولد خوبی هستند، تبدیل به جوجه نمی شوند، علت را می توان در قطعی های مکرر برق در تابستان

 جویا شد که روی جوجه دار شدن تخم ها تأثیر به سزایی می گذارد.

گوشت شتر مرغ به علت پرورش کم آن، فعلاً در بازار کم است و هر کیلو گوشت آن حدود 15 – 14

هزار تومان می باشد.

در این جا جا دارد از آقای رمضانی دامدار موفق مازندرانی کمال تشکر و قدردانی را داشته باشیم که در

 هوای بارانی بسیار سرد، وقت گرانبهای خود را در اختیار ما گذاشتند و اطلاعات مفیدی را در اختیار ما

گذاشتند.

 و با تشکر ازسرکار خانم ها:آرزو ضیغم قاسمی مدیر محترم و سیده حوا حسین زاده سرپرست

آموزشی مرکز  که  ما در این بازدید همراهی کردند و مقدمات بازدید را فراهم نمودند.

در نهایت از آقای سید حسین قاسمی، کارشناس محترم ناشنوایان مدیریت استثننایی مازندران که مجوز