وز جهانی ناشنوایان مبارک.

گوش هايش توان شنيدن ندارد اما احساسات ما را درك مي‌كند، خوشحال مي‌شود، ناراحت و عصباني

مي‌شود و دوست دارد احساسات خود را با بلندترين صدا بيان كند ولي فرياد او در گلو شكسته مي‌شود.

او از دل و جان فرياد مي‌زند ولي فرياد او را بسياري از ما نمي‌شنويم و اين دردي است جانسوز كه بيشتر

 عذابش مي‌دهد.

اگر ما صداي آن ها را مي‌شنيديم اگر فرياد آن ها در گوش سنگين ما اثر مي‌كرد مي‌ديديم كه چه

 شكايت‌هايي دارند كه شايد بسياري از ما هرگز به آن ها  فكر نكرده‌ايم و يا حتي زحمت فكر كردن را به خود

نداده‌ايم.

با فرياد بي‌صدا مي‌گويند: " سكوتم از رضايت نيست دلم اهل شكايت نيست." اولين كسي كه اين فرياد

 بي‌صدا را با گوش جان خود شنيد انساني بزرگوار بود كه با وجود مشقات زيادي كه در طول زندگي متحمل

شد يك لحظه دست از تلاش و كوشش برنداشت.

استاد "جبار باغچه‌بان"، از خادمان پر تلاش فرهنگ ايران و به معني واقعي كلمه معلم گلهاي خاموش بود

كه براي اولين بار به فكر تعليم و تربيت كودكان ناشنوا افتاد.

زنده ياد باغچه‌بان در سال ‪۱۲۹۸‬شمسي آموزگاري را در دبستان (احمديه مرند) آذربايجان آغاز كرد و

موسس اولين كودكستان (باغچه اطفال) در تبريز بود.

او را بايد اولين كسي دانست كه در ايران، آموزش سمعي بصري را به دستگاه آموزشي كشور وارد كرد.

در ابتداي كار همه او را مورد تمسخر قرار مي‌دادند، اما وي طي يك سال موفق شد به سه كودك ناشنوا

خواندن و نوشتن بياموزد.

شادروان باغچه بان فعاليت آموزشي خود را در شهر شيراز به مدت شش سال و بعد از آن در تهران ادامه

داد. نخستين دبستان ناشنوايان را در چهار راه حسن آباد تهران در خانه‌اي محقر تاسيس كرد.

او در اين لحظه خستگي سال‌ها تلاش و انتظار را فراموش مي‌كرد، هر كلمه كه از تراوش قلم يك كودك كر

و لال بر صفحه كاغذ نقش مي‌بست خستگي را از تن او مي‌زدود و به او انرژي دوباره‌اي مي‌بخشيد كه كودك

 ديگري را علم بياموزد و تيرگي جهل را با نور دانش از قلب انسان‌ها پاك كند.

امروز كه بيش از چهل سال از درگذشت اين مرد بزرگ مي‌گذرد وظيفه همگي ماست كه ياد او را زنده نگه

 داريم و به كودكان خود و همه كودكان ناشنوا بياموزيم كه باغچه‌بان چه حق بزرگي برگردن ما و آنها دارد.

 آبادی