دکتر علی شریعتی انسانها را به چهار دسته تقسیم کرده است:
 
۱-آن هایی که وقتی هستند٬ هستند وقتی که نیستند هم نیستند!

 و بی اعتبار،هرگز به چشم نمی‌آیند.مرده و زنده‌اشان یکی است.

۳- آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم هستند!

آدمهای معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و درنبودنشان هم تاثیرشان را می

 گذا رند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.
 
۴- آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هستند!

شگفت انگیز ترین آدمها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را

 دریابیم. اما وقتی که از پیش ما میروند نرم نرم وآهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم و می فهمیم

 که آنان چه بودند. چه می گفتند و چه می خواستند. ما همیشه عاشق این آدمها هستیم . هزار حرف داریم

 برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت

می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می آید که چه حرفها

داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد اینها در زندگی هر کدام از ما به تعدادانگشتان دست هم نرسد!!!

حال بهتر است که خودمان را بسنجیم٬ امیدوارم از نوع چهارم باشیم.

آبادی